کوبیدمش به دیوار   سیگار پشت سیگار...

دستاشو گرفتم سرده سرده بود

مثه یخ... نه سردتر!

مثه وقتی که دستو میگیری زیر آب داغ و بعد آب سرد

اونوقته که حس می کنی منجمد شدی!

لباشو آورد جلو تا واسه آخرین بار گونمو ببوسه

دهنش چه بوی سیگاری می داد!

مثه دهن خاله فری

خاله فری مامان شادی بود و همیشه مدرسه بود

آخه شادی مرض قند داشت و باس همیشه مواظبش می بودن!

اون موقع ها چوب شور می آورد مدرسه و به همه بچه ها می داد

با کلی خوراکی های دیگه واس شادی

من روم نمی شد ازش چوب شور بگیرم

راستش تاحالام نخورده بودم و بدم نمی یومد مزشو امتان کنم

بچه ها چوب شور و می گرفتن دسشون و ادای سیگار در می آوردن

قیافه ی سارا هنوز جلو چشمه

وقتی داش ادای سیگاری هارو در می آورد یکم از چوب شورش از دهنش ریخت

و من بی خودی خندیدم!

بعضی هاشونم می گفتن... می گفتن که خاله فری...

سیگار راستکی... راس راستکی می کشه...!

من که باورم نمی شد چون می گفتن دود خیلی بده خیلی

حتی از فحشه... هم بدتر!

بالاخره یه روز طاقت نیاوردم و رفتم تا چوب شور بگیرم

زیاد راجع به مزش فک می کردم...

یعنی چه طمی بود! چه هیجانی داشتم...

چقد خجالت می کشیدم...

خاله فری اومد و گونمو بوسید...

من خودم دیدم...یعنی شنیدم... یعنی حس کردم...

بوی دود...  بوی سیگار راستکی مثه تنه عموم...

مزه ی چوب شور با دود!

خاله فری رو خیلی دوس داشتم پس امکان نداره کاری که اون می کنه بد باشه!

اولین بار بعد اون ماجرا ته سیگاره عمومو کشیدم...

معرکه بود...از ترس مامان چندبار دهنمو شستم...

آخ...

چقد دلم یه درستشو می خواس...

دهنه منه ۸۷ خفه ی دود سیگار بود!

آروم منو بوسید و لباش سرد بود!

مثه فروغ که آخرین بار مامانشو بوسید لباش سرد بود!

مامانش می گف سرما رو حس کردو ترسیدو بش گف که مراقب باشه...

اما فروغ دیگه هیچ وقت برنگشت...

درست مثه زمان... مثه من ۸۷...

اما دود سیگارش هنوزم تو هواس...

و من مثه همیشه نفس عمیق می کشم تا غصه ی نبودن همه قشنگی ها

تو دود برگرده...حتی طمع بوسه ی آخر!